Archive for the Autor jako problem poetyki filmu Category

W STRONĘ AUTORSTWA

Kto Jest autorem filmu: reżyser? scenarzysta? operator? producent? Czy kryteria autorstwa filmowego mają charakter stały i od jak dawna samo zjawi­sko istnieje? Czy pierwszym autorem w dziejach kina był: Chaplin? Griffith? czy jeszcze wcześniej Melies? a może już przysłowiowi Lumiere’owie? Czy Chaplin – wolno sądzić niekwestionowany autor filmowy – został nim w mo­mencie, gdy występując w burleskach Macka Sennetta stworzył po raz pierwszy na ekranie postać trampa-Charliego, czy dopiero wówczas, gdy jako scenarzy­sta, reżyser i aktor w jednej osobie zaczął samodzielnie realizować swoje opowieści? Czy współczesna świadomość zakresu pojęcia „autorstwa” w filmie obejmuje wyłącznie reżyserię, czy też rozszerza się na szereg innych spe­cjalności: scenariopisarstwo, grę aktorską, zdjęcia, scenografię, muzykę, a może także opracowanie dźwięku, montaż itp.?  

Cześć! Miło mi gościć Cię na moim blogu! Znajdziesz tutaj wiele wpisów z kategorii mediów i reklamy, mam nadzieję, że tematyka bloga Cię zainteresuje i zostaniesz moim czytelnikiem na dłużej. Jeśli masz jakieś pytania to skorzystaj z formularza kontaktowego lub skomentuj wpis, na pewno sie do Ciebie odezwę 🙂

GDZIE KOŃCZY SIĘ DOMENA AUTORSTWA?

Gdzie kończy się obecnie właściwa domena autorstwa, a zaczyna prozaiczna strefa najróżniejszych po­mocniczych funkcji niezbędnych przy realizacji filmu? Listę nagromadzonych tu pytań i wątpliwości można by jeszcze znacznie wydłużyć, dodając inne – nie mniej zasadnicze. Każda z ewentualnych odpo­wiedzi, każde z zastosowanych kryteriów jawi się jako doraźna, niezbyt przekonywająca hipotez?którą nietrudno uchylić i zastąpić inną – równie jak tamta ryzykowną ł*-Jtrafr*enta£y!cznq wobec mnogości wytworzonych przez praktykę twórczą wariaritSw. Proces rekonstrukcji badawczej zjawiska autorstwa w filmie utrudnia kilka istotnych przyczyn. Po .pierwsze – rozważając ten zespół zagadnień niepodobna całkowicie wyeliminować udziału pierwiastka wartościującego. 

Cześć! Miło mi gościć Cię na moim blogu! Znajdziesz tutaj wiele wpisów z kategorii mediów i reklamy, mam nadzieję, że tematyka bloga Cię zainteresuje i zostaniesz moim czytelnikiem na dłużej. Jeśli masz jakieś pytania to skorzystaj z formularza kontaktowego lub skomentuj wpis, na pewno sie do Ciebie odezwę 🙂

ROZMAITE TEORIE

Stąd w rozmaitych teoriach autorskich, a także w codziennym pisarstwie krytycznofilmowym, chętnie odwołującym się do terminów „autor, „film au­torski” itp., uderza dflleko posunięta arbitralność stosowanych pojęć i ich „migotliwość” podyktowana skrajnym relatywizmem ocen. Trafnie przedstawił tą sytuację angielski badacz Andrew Tudor, pisząc w swoim komentarzu do wymiany zdań między Pauline Kael a Andrew Sarrisem: „Kiedy pojęcie „autora” stosuje się jako podstawę oceny filmów, zawsze istnieje niebezpieczeństwo, że najgorsze filmy Autora stawiane będą wyżej niż najlepsze filmy innego reżysera, i że będzie to rzeczą samą przez się zrozumiała” . 

Cześć! Miło mi gościć Cię na moim blogu! Znajdziesz tutaj wiele wpisów z kategorii mediów i reklamy, mam nadzieję, że tematyka bloga Cię zainteresuje i zostaniesz moim czytelnikiem na dłużej. Jeśli masz jakieś pytania to skorzystaj z formularza kontaktowego lub skomentuj wpis, na pewno sie do Ciebie odezwę 🙂

OBOWIĄZUJĄCE KRTERIA

Przyczyna druga dotyczy historycznych i kulturowych kryteriów autorstwa w filmie. Wyznaczniki aktualne w jednym stadium rozwoju sztuki filmowej okazują się nieaktualne i całkiem nieprzydatne w odniesieniu do następnego, a stopień ich dezaktualizacji może-niekiedy przybierać postać rażącego ana­chronizmu. Nie chodzi tu Jedynie o upływ czasu, podobnie Jak nie sama data pojawienia się kolejnych wersji jest najbardziej istotna. Zasadnicze różni­ce kryteriów autorstwa rysuję się przecież także na płaszczyźnie równocze- sności, ilekroć w grę wchodzi konflikt dwóch, lub więcej niż dwóch – rywa­lizujących z sobę w danym miejscu, sytuacji, okresie – modeli twórczości filmowej.

Cześć! Miło mi gościć Cię na moim blogu! Znajdziesz tutaj wiele wpisów z kategorii mediów i reklamy, mam nadzieję, że tematyka bloga Cię zainteresuje i zostaniesz moim czytelnikiem na dłużej. Jeśli masz jakieś pytania to skorzystaj z formularza kontaktowego lub skomentuj wpis, na pewno sie do Ciebie odezwę 🙂

MERITUM SPORU

Meritum sporu nigdy nie sprowadza się w takich przypadkach do układu statycznych podziałów i sztucznie wytyczonych linii denarkacyjnych, które mają oddzielać „autorów” od „nie-autorów” czy „fila autorski” od „filmu nieautorskiego”. Czerpie ono swój istotny sens z wielopłaszczyznowej kon­frontacji, do jakiej dochodzi nieustannie w dziejach kina między „starymi” i „nowymi” modelami twórczości filmowej. Na zatem swoje źródło w procesach rozwojowych sztuki filmowej i tak właśnie – to znaczy z myślą o jego dyna­micznych a nie statycznych właściwościach i przyczynach – powinno być gene­ralnie rozpatrywane.  Niemały problem stwarza też bardzo wysoka w ostatnim ćwierćwieczu ranga zjawiska autorstwa w filmie.

Cześć! Miło mi gościć Cię na moim blogu! Znajdziesz tutaj wiele wpisów z kategorii mediów i reklamy, mam nadzieję, że tematyka bloga Cię zainteresuje i zostaniesz moim czytelnikiem na dłużej. Jeśli masz jakieś pytania to skorzystaj z formularza kontaktowego lub skomentuj wpis, na pewno sie do Ciebie odezwę 🙂

PARADOKSALNE SKUTKI

Skutki tego faktu są paradoksalne. Z jednej strony – swoiście pojęty fenomen autorstwa filmowego od lat znajduje się w centrum zainteresowania zarówno badaczy jak kinomanów; stąd hasło „autor filmowy” nie wymaga dzisiaj osobnej rekomendacji, o którą trzeba było usil­nie zabiegać w dobie kina niemego czy wczesnodźwiękowego . Z drugiej jednak współczesna świadomość społeczna tego zjawiska zdominowana jest w ogrom­nym stopniu przeobrażeniami ewolucyjnymi kina lat sześćdziesiątych, a ukształtowany wówczas zespół stereotypów dotyczących autora, autorstwa i filmu autorskiego eliminuje z pola zbiorowej wyobraźni szereg innych alter­natywnych możliwości.W konsekwencji kino autorskie traktowane jest coraz częściej Jako wy­odrębniona enklawa twórczości, rządząca się własnymi regułami i własną lo­giką rozwoju.

Cześć! Miło mi gościć Cię na moim blogu! Znajdziesz tutaj wiele wpisów z kategorii mediów i reklamy, mam nadzieję, że tematyka bloga Cię zainteresuje i zostaniesz moim czytelnikiem na dłużej. Jeśli masz jakieś pytania to skorzystaj z formularza kontaktowego lub skomentuj wpis, na pewno sie do Ciebie odezwę 🙂

OSOBNA ODMIANA WYPOWIEDZI

Filmy autorskie przejawiają w sferze poetyki sporo ponadindy- widualnych cech wspólnych, sugerujących istnienie osobnej odmiany wypowie­dzi; utożsamiany zaś powszechnie z osobą reżysera autor staje się w życiu filmowym lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych zjawiskiem pierwszorzęd­nie ważnym – postacią, której przysługuje status równy gwieździe filmowej. Była już mowa o tym, że dzisiejsze spojrzenie na problem autora jest głęboko zdeterminowane nowofalową koncepcją autorstwa w filmie i ono przede wszystkim kształtuje w obecnej chwili zespół naszych wyobrażeń na ten te- aat. Należy jednak dodać, iż skrajnie apodyktyczny charakter wspomnianej wizji czyni takie trudniejszy* zadanie rekonstrukcji innych swoistych stu­diów rozwojowych tsgo zjawiska, możliwych do zaobserwowania we wcześniej­szych dziejach kina. 

Cześć! Miło mi gościć Cię na moim blogu! Znajdziesz tutaj wiele wpisów z kategorii mediów i reklamy, mam nadzieję, że tematyka bloga Cię zainteresuje i zostaniesz moim czytelnikiem na dłużej. Jeśli masz jakieś pytania to skorzystaj z formularza kontaktowego lub skomentuj wpis, na pewno sie do Ciebie odezwę 🙂

PROBLEM AUTORA

Zacieśnia bowiem i ogranicza perspektywę badawczą do pojedynczego wariantu, który – przy wszystkich swoich niekwestionowanych atutach – pozostaje w końcu tylko jedną z wielu praktycznie istniejących, zaświadczonych przez historią kina możliwości. Powiada sią niekiedy, że problem autora w filmie stworzyli krytycy spod znaku „Cahiers du Cinema”. Brzmi to Jak uzurpacja i trudno podobny osąd uznać za adekwatny w stosunku do rzeczywistości. Sam problem nie został przecież wówczas ani odkryty, ani definitywnie rozstrzygnięty; co najwy­żsi znalazł się w centrum zainteresowania i został głębiej umotywowany, zy­skując nową wyrazistą charakterystykę. Za słuszną może więc w tym przypadku uchodzić jedynie uwaga, iż dzięki konsekwentnemu (przynajmniej do pewnego momentu) forsowaniu przez grupę krytyków „Cahiers du Cinema” tak zwanej politique des auteurs” kino autorskie utorowało sobie drogę do masowej wi­downi, formując odtąd w jej świadomości określone wyobrażenie swoistych cech sztuki filmowej.

Cześć! Miło mi gościć Cię na moim blogu! Znajdziesz tutaj wiele wpisów z kategorii mediów i reklamy, mam nadzieję, że tematyka bloga Cię zainteresuje i zostaniesz moim czytelnikiem na dłużej. Jeśli masz jakieś pytania to skorzystaj z formularza kontaktowego lub skomentuj wpis, na pewno sie do Ciebie odezwę 🙂