PODKULTURA UCZNIOWSKA

W rzeczywistości proces reprodukowania i uprawomocniania stosunków pro­dukcji wydaje się znacznie bardziej złożony, niż rysują, jak dotąd, badacze marksi­stowscy. Brytyjski naukowiec Paul Willis daje dużo gruntowniejszy i bogatszy w szczegóły zarys kultury uczniowskiej w zetknięciu z formalną strukturą szkoły. Widać z niego, że młodzież z klasy robotniczej dużo aktywniej i krytyczniej pod­chodzi do wykuwania własnego losu. Willis nie zgadza się z takimi autorami, jak Bourdieu i Passeron, według których dzieci z klasy robotniczej po prostu biernie i nieświadomie reagują na działania otaczających je sił, sił, które pchają do zajęcia „bezwarunkowo przypisanego” miejsca w świecie pracy. Jak ujmuje to Willis: „Trudno jest wyjaśnić, jak dzieci robotnicze obierają robotnicze zawody, inaczej niż tym, że chcą tego”. Sposób postawienia pytania sugeruje, że w jakiejś mierze dzie­ci z tej grupy kulturowej mają swobodny wybór.

Znalazłeś się tutaj dzięki poniższej frazie kluczowej:

Cześć! Miło mi gościć Cię na moim blogu! Znajdziesz tutaj wiele wpisów z kategorii mediów i reklamy, mam nadzieję, że tematyka bloga Cię zainteresuje i zostaniesz moim czytelnikiem na dłużej. Jeśli masz jakieś pytania to skorzystaj z formularza kontaktowego lub skomentuj wpis, na pewno sie do Ciebie odezwę 🙂
You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.