ZNAJOMOŚĆ ZAMIARÓW

Nie wystarczy też znajomość zamiarów pojedynczych graczy. Wyobraźmy so­bie, że ktoś pyta kogoś, dlaczego macha kijem, i otrzymuje odpowiedź: „żeby ude­rzyć w piłkę”. Wciąż nie mamy pojęcia, co robi człowiek z kijem, chyba że znamy kontekst zamiaru uderzenia w piłkę. Uderzenie w piłkę w baseballu to nie to samo, co uderzanie w piłkę w tenisie lub ping-pongu. Zamiar uderzenia w piłkę nabiera sensu jedynie w kontekście zbioru reguł i celów — odbijając piłkę, zyskuje się moż­liwość dobiegnięcia do bazy, dobiegnięcie do bazy pozwala wykonać pełny obieg itd. Podobnie w przypadku roli ucznia. Staranie, żeby prawidłowo odpowiedzieć na pytanie prowadzącego teleturniej, to coś innego niż dążenie, by poprawnie odpo­wiedzieć na pytanie nauczyciela w klasie. W klasie bowiem wiedza o czymś otwie­ra drogę do uczenia się o czymś innym. Innymi słowy, zamiar stojący za jakąś czyn­nością nabiera sensu w kontekście zbioru uznanych reguł i celów; to dzięki nim jakieś zachowanie staje się czynnością zamierzoną.

Znalazłeś się tutaj dzięki poniższej frazie kluczowej:

Cześć! Miło mi gościć Cię na moim blogu! Znajdziesz tutaj wiele wpisów z kategorii mediów i reklamy, mam nadzieję, że tematyka bloga Cię zainteresuje i zostaniesz moim czytelnikiem na dłużej. Jeśli masz jakieś pytania to skorzystaj z formularza kontaktowego lub skomentuj wpis, na pewno sie do Ciebie odezwę 🙂
You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.